Back in Canada

Vamorgen nog in de White Mountains in de VS, nu weer in Canada dichtbij Montréal. Een echte zigzag die we maken door deze twee landen. De waiver die we  kregen toen we de eerste keer de VS in kwamen, doet goed zijn werk. Grensovergangen zijn een peuleschilletje geworden. Nog 2 te gaan echter, dus laten we hopen dat het zo blijft.

Gisteren vroeg gaan slapen, dus vanmorgen was ik vroeg uit de veren (6.15). We zaten in eland gebied, dus ik dacht misschien heb ik geluk en tref ik daar zo'n groot beest. Mijn verwachting was niet erg groot, mijn hoop wel. Hoop doet leven is niet voor niets een gezegde geworden. Helaas geen eland, maar wel 2 kolibries, waarvan ik er toch een heb kunnen fotograferen. Geen groot beest dus maar een kleintje, dus hoop leert, wie het kleine niet eert is het grote niet ....

Om 8 uur weer terug bij de camper waar iedereen in rep en roer was om ons klaar te maken voor vertrek. We zouden namelijk vroeg op staan om nog naar Mount Washington te gaan. Of toch niet, wel wat ik hoopte, maar iedereen lag nog te wachten op de prins(es) om wakker gekust te worden. Wakker kussen is overigens vrij risky, vooral bij Simone. Ze kan namelijk nogal wild reageren met haar handen en met wat pech, houd je een blauw oog over, aan een goed bedoelde wake-up call.

Ik dwaal af, dus na het ontbijt en het camper ritueel, gingen we om 9.30 op weg. Mount Washington lag met zijn top in de wolken, dus reden we wat verder door naar Wildcat Mountain. We wisten dat daar een gondel was naar de top en de berg was minder hoog dus hopelijk zijn top niet in een wolk. We hadden geluk, geen wolk. Tickets gekocht en met gondel naar boven. Toch een beetje wintersportgevoel. De gondel was een echte Doppelmayr.

Op de top aan gekomen hadden we een mooi uitzicht over White Mountains en direct op Mt Washington, nog steeds in de wolk. De White Mountains zijn overigens niet wit zoals de naam doet vermoeden, maar hartstikke groen.

Op de top waren  verschillende  paden die we natuurlijk moesten verkennen. Weliswaar in verschillende groepjes. Isabelle en ik zaten in alle groepjes. Na wat tijd op de top te hebben door gebracht, besloten Guy en Simone met de gondel terug te gaan. Isabelle, Monique en ik zijn gaan lopen en via de "groene en blauwe" pistes waren wij na ongeveer 90 minuten ook weer beneden.

Nog kort wat geluncht, toch handig als je je huis overal mee naar toeneemt. Het adres van de camping bij Montréal in de Garmin en op weg. We zouden onder andere over de US 110 rijden, een weg die bekend staat om zijn eland waarnemingen. Het tijdstip (vroege ochtend of avond en nacht) is ook belangrijk. Geen eland gezien, maar wel heel veel waarschuwingen dat ze kunnen oversteken en dat een botsing dan geen pretje is. Wel een  mooie omgeving, af en toe een  covered bridge en de ervaring, dat je in 15 minuten van Berlin naar Milan kan rijden.  Veel plaatsjes hebben namelijk allemaal namen van europese steden. We zijn ook al in Rome en Hanover geweest en aan Amsterdam voorbij gereden.

Onze aankomsttijd op camping Alouette in Montréal was bij vertrek 18.30 en na wat tussen stops waren we inmiddels al op 19.00 beland. Grens ging weer soepel en het rijden op de Canadese snelweg relaxt met 100 km per uur rechtdoor met de bus en bijna geen verkeer. Bij een wisseling van snelwegen worden we door Garmin naar rechts gestuurd en de borden met Montréal wijzen naar links. Met nog 150 km te rijden genoeg reden om even een check te doen van het ingevoerde adres.  Na kort onderzoek op vluchtstrook van blijkt dat de ingevoerde postcode ons niet bij de camping brengt. We kiezen er voor om Montréal aan te houden. De eerst volgende afslag zien we dat er een McDonald's is. Dat blijkt telkens weer een goede werkplek met prima wifi te zijn. Meteen iets eten want dat zit er met de late aankomst ook niet meer in, appen met de liefjes, de route even rustig onderzoeken en bellen naar de camping dat we laat zijn. Monique had  namelijk al voor twee nachten gereserveerd. We konden tot 9 uur terecht bij receptie en als we later zouden zijn dan alles in een envelop met onze naam er op. Weer op weg met een eta op 20.45, super voorspoedig, fantastische zonsondergang, de laatste 50 km nog even een nieuwe snelweg op, is de oprit afgesloten 🤔. Hollandse oplossing gezocht, dan de eerst volgende afrit er af  en volgende oprit weer terug. Oprit ook afgesloten, nog een keer proberen, ook afgesloten. Toch maar braaf de omleidingsbordjes gaan volgen 😄. Na nog in een file te zijn beland, arriveerden we uiteindelijk om 21.15 op de camping. Envelopje lag keurig klaar en om 21.30 waren we weer helemaal geïnstalleerd.

Morgen gaan we naar Montréal, hoe dat zoeken we nog even uit en zal Simone daarvan verslag doen. Op de  berg zei ze al , wat doe ik hier, geef mij maar een stad. Ook kunnen we morgen ons  Frans weer wat ophalen.

Bisous,
Mark